لیزر برای جوشکاری بافت
عملکرد لیزرها در جوشکاری ، رساندن موثر گرما به بافتهای محل اتصال است. مولکول های اصلی جذب کننده گرما آب ، هموگلوبین و ملانین هستند. آب در منطقه NIR جذب شدیدی دارد. این امر استفاده از لیزرهای حالت جامد و CO2 را برای گرمایش بر پایه آب ایده آل می کند. در مقابل ، اگر کسی در حال کار با جوشکاری در رگهای خونی باشد ، می توان گرمایش را از طریق هموگلوبین هدف قرار داد. از آنجا که هموگلوبین به شدت در ناحیه قابل مشاهده جذب می شود ، می توان از لیزرهای آرگون ، برخی لیزرهای دیود و لیزرهای Nd: YAG با فرکانس دو برابر استفاده کرد.
در حالی که جوشکاری لیزر در بافتهایی مانند رگهای خونی و پوست نشان داده شده است ، گسترش کاربرد در بافتهای مختلف بیولوژیکی ضروری است. به عنوان مثال ، جوشکاری با لیزر در اورولوژی نیاز به آب بندی محکم دارد ، به طوری که بسته شدن غیر لیتوژنیک در معرض آب در جریان جریان مایع مداوم باقی بماند. در اینجا لازم به ذکر است که بسته شدن محکم در اورولوژی فاقد مزیت بافتهای عروقی است ، جایی که جریان خون می تواند نشتی میکروسکوپی را لخته کند.