کاربرد MHD ایده آل در پلاسما

کاربرد MHD ایده آل در پلاسما

MHD ایده آل فقط در مواردی که:

پلاسما به شدت برخورد دارد ، به طوری که مقیاس زمانی برخورد کوتاه تر از زمان مشخصه دیگر در سیستم است و بنابراین توزیع ذرات به ماکسولین نزدیک است. 

مغناطیس هیدرودینامیک

مغناطیس هیدرودینامیک (MHD ؛ همچنین دینامیک سیالات مغناطیسی یا هیدرو مغناطیسی) مطالعه خصوصیات مغناطیسی و رفتار مایعات رسانای الکتریکی است. نمونه هایی از این مگنتوفلوئیدها شامل پلاسما ، فلزات مایع ، آب نمک و الکترولیت ها هستند. کلمه "magnetohydrodynamics" از مگنتو به معنای میدان مغناطیسی ، هیدرو به معنی آب و دینامیک به معنای حرکت گرفته شده است. رشته MHD توسط هانس آلفون آغاز شد ،  که وی برای آن جایزه نوبل فیزیک را در سال 1970 دریافت کرد.

همایش گرانش و کیهان شناسی، بهمن ۹۹

مگنتوهیدرودینامیک پلاسمای کیهانی

مغناطیس هیدرودینامیک (MHD) ساده ترین اما کافی برای توصیف بسیاری از پدیده های بزرگ در فضا است.

فعل و انفعالات موج و ذره در پلاسمای کیهانی

رشد یا میرایی امواج ، انتشار تشعشع ، پراکندگی و شتاب ذرات - همه این فرآیندها در نتیجه تعامل موج و ذره در پلاسما حاصل می شوند.

فیزیک پلاسمای کیهانی

فیزیک پلاسمای کیهانی فرآیندهای الکترومغناطیسی و پدیده ها را در فضا ، عمدتا نقش نیروهای با ماهیت الکترومغناطیسی در پویایی ماده کیهانی مطالعه می کند. دو عامل مخصوص عامل دوم است: حالت گازی و هدایت زیاد آن. همانطور که می دانید چنین شرایط ترکیبی بعید است در شرایط طبیعی روی زمین پیدا شود. ماده یا یک گاز غیر رسانا است (مورد دینامیک گاز یا هیدرودینامیک) یا یک مایع یا یک هادی جامد است. در مقابل ، پلاسما حالت اصلی ماده کیهانی است. دقیقاً همین دانش ضعیف از پدیده های کیهانی و خصوصیات پلاسمای کیهانی است که توسعه عقب مانده الکترو دینامیک کیهانی را توضیح می دهد. این به عنوان شاخه ای مستقل از فیزیک در کارهای پیشگام آلفون متمایز شده است (رجوع کنید به آلفون ، 1950).

فیزیک پلاسمای کیهانی

از تقریب موجود به جای بسیاری از کاربردهای نجومی احتمالی ، از دیدگاه فیزیک مشخص خواهد شد. پس از آن ، به عنوان کمکی برای درک دقیق ، لطفاً با مداد و کاغذ برگردید تا مراحل از دست رفته (در صورت وجود) در ریاضیات رسمی را انجام دهید. بر اساس چنین رویکردی ، دانش آموز علاقه مند به فیزیک نجوم مدرن ، تمرین فعلی آن ، پاسخ دو سوال اصلی را پیدا خواهد کرد: (1) بهترین تقریب (ساده ترین اما کافی) برای توصیف یک پدیده چیست؟  

پلاسما در فیزیک هسته ای

پلاسما در فیزیک هسته ای چیست؟

پلاسما ، در فیزیک ، یک محیط رسانای الکتریکی است که در آن تقریباً برابر ذرات باردار مثبت و منفی وجود دارد که با یونیزه شدن اتمهای یک گاز تولید می شود. گاهی اوقات به عنوان حالت چهارم ماده ، متمایز از حالت های جامد ، مایع و گازی شناخته می شود.

کیهان شناسی پلاسما و بررسی کهکشان ها

هانس آلفون از دهه 1960 تا 1980 استدلال کرد که پلاسما نقش مهم و نه غالبی را در جهان ایفا می کند ، زیرا نیروهای الکترومغناطیسی هنگام عمل بر ذرات باردار بین سیاراتی و بین ستاره ای ، از جاذبه بسیار مهم ترند. وی بیشتر فرض کرد که آنها ممکن است انقباض ابرهای بین ستاره ای را تقویت کنند و حتی ممکن است مکانیسم اصلی انقباض را تشکیل دهند و تشکیل ستاره را آغاز کنند.  دیدگاه استاندارد فعلی این است که میدان های مغناطیسی می توانند مانع از فروپاشی شوند ، جریان های بزرگ بیرک لند مشاهده نشده اند و پیش بینی می شود مقیاس طول برای خنثی شدن بار بسیار کمتر از مقیاس های کیهانشناسی مربوطه باشد. 

 

کیهان شناسی پلاسما

کیهان شناسی پلاسما یک کیهان شناسی غیراستاندارد است که فرض اصلی آن این است که پویایی گازهای یونیزه و پلاسما ، اگر غالب نباشد ، در فیزیک جهان فراتر از منظومه شمسی نقش مهمی ایفا می کند.  در مقابل ، مشاهدات و مدلهای فعلی کیهان شناسان و اخترفیزیکدانان ، شکل گیری ، توسعه و تکامل اجرام نجومی و ساختارهای مقیاس بزرگ در جهان را تحت تأثیر گرانش (از جمله فرمول بندی آن در نظریه نسبیت عمومی آلبرت انیشتین) و فیزیک باریونیک توضیح می دهند. .